Plotseling voel ik niet langer dat iets me vasthoudt op mijn voeten . . . een gewichtloosheid treedt in en de aarde valt onder me weg met een razende snelheid. Alsof iemand de planeet als een bal over de rand van een afgrond duwt. Een gedachte schiet door mijn hoofd “Zou dit . . “ Mijn ogen vangen een laatste glimp op van een brandende vuurzee die onder me vandaan met explosieve kracht wordt weggerukt.

Mijn oren spitsen zich. Luid bazuingeschal in de verte maakt me los van de beelden onder me en ik ben even in staat om mijn ogen af te wenden van de wegschietende aarde. Het trompetsignaal gaat over in onvoorstelbaar mooie muziek als van ontelbare stemmen en even zovele instrumenten, een machtige klank als van duizend orkesten. Een warme wind van prachtige melodieen komt dichterbij. Schitterend! Mijn emoties weten niet wat er eerst aan de beurt is, lachen en huilen schijnen in elkaar over te vloeien. Dit is zo onvoorstelbaar fantastisch mooi! Mijn hoofd draait instinctief in de richting van de aanzwellende muziek enkel maar om nog meer van mijn zinnen te overladen. Het is teveel! Mijn ogen protesteren, oogverblindend licht brandt in op mijn netvliezen. Zelfs met dichtgeknepen ogen begint zich een overbelicht beeld te vormen. Magnifiek! Nooit zag ik zoveel licht en kleur. Het is net de aanrollende branding op een strand, maar dan van stralend witte wezens. Ze komen snel dichterbij. De hemel achter hen is gevuld met een serie opeenvolgende regenbogen met steeds grotere radius. Mijn ogen beginnen te wennen aan de hoeveelheid licht maar kunnen de verzadiging van kleurenpracht niet aan. Daar in het centrum van de “aangolvende” menigte . . . een gestalte omgeven door nog meer kleur!

Opeens wat zenuwachtig, kijk ik om, de wereld is nu zo diep weggevallen onder me dat het op een gehavende speelbal lijkt. De muziek grijpt opnieuw mijn aandacht en ik kijk snel weer in de richting van de naderende witte wolk. De lucht vult zich met een frisse aangename geur. Ik schud heen en weer van de rilling die over mijn rug loopt, ineens herken ik de persoon in het centrum van de menigte. Mijn hart slaat op hol. Al heb ik die gestalte nooit gezien ik weet wie het is . . . de gouden kroon op zijn hoofd, zijn witte gewaad!! Eindelijk! Heerlijk! Ik begin te jubelen in tongentaal, een niet te beschrijven vreugde overweldigd me. Wooooow!

Het lijkt alsof de menigte minder snel dichtbij komt. Ineens wordt ik me weer gewaar van wat onder me gebeurt. Alsof de aarde in zijn val op een gigantische trampoline is terechtgekomen zo is deze als het ware teruggeslingerd. De aardbol wordt plotseling weer groter en komt met razende vaart op me af. Contouren van landen, zijn weer te onderscheiden. Ineens wordt de brandende chaos weer zichtbaar. Wat ik zie is verschrikkelijk maar het verandert me niet, de blijheid maakt geen plaats voor een ander gevoel, de muziek gaat gewoon door, De Middellandse zee komt op me af schieten! Nee ... , ik ben boven land! Vaag zie ik vormen van bergen, en een rivier, en een stad, . . .wit-grauwe vierkante gebouwen . . .ineens weet ik het . . . Jeruzalem!