Liefde was het . . .
- Een ongelofelijk liefdesverhaal -

Geen levend wezen durfde zich te verroeren in deze schitterende hoek van het heelal. Iedereen hield de adem in. Het resulteerde in een allesomvattende sfeer van verwachting. Wat stond er te gebeuren? Wat was dit? Een onzichtbare mysterieuze deken leek neer te dalen. Het was een stilte als voor een naderende storm. Vogels staakten hun gezang en zelfs de bladeren aan de bomen verzaakten hun ritmisch gefluister.

De vader omhelsde zijn zoon steviger dan ooit tevoren. Tranen vulden zijn ogen. Hoe stuur je iemand naar de frontlinies? Dit afscheid was niet voor zomaar een paar dagen. Zijn zoon deze majestueuze plek in het heelal te laten verwisselen voor een grauw slagveld was een onverdraaglijke gedachte. Nog een paar luttele momenten en degene waarvan hij zo zielsveel hield zou onbereikbaar zijn. Het moment van afscheid kon niet uitblijven, maar nu het zich met geweld opdrong, brak er iets in hem. Het zichzelf losscheuren deed zoveel meer zeer dan fysieke pijn. De vader wist exact wat voor een hel zijn zoon te wachten stond. Te weten dat de vijand hem zou opwachten. Hij kon zijn gedachten nauwelijks aan; de zoon de nacht in gestuurd door zijn eigen vader, met het enige wapen dat hij bezat: zijn liefde voor mensen . . .

De zoon moest zich losmaken. Hij wist dat het tijd was. Het kostte hem vreselijk veel moeite. Het was niet het tegemoet zien van terreur en destructieve machten. Het weggaan van deze plaats waar hij thuishoorde en waar hij de liefde van zijn vader ervoer, was de reden voor zijn pijn. De veldslag startte hier en nu! Hoe keer je je thuis de rug toe? Hoe begin je weg te lopen als je hele wezen verkiest te blijven en je voeten geen kant op willen? Uiteindelijk lukte het hem zich te bevrijden uit de grip van zijn vader en zijn benen te bewegen. Niet meer omkijkend ging hij op weg, zich wel bewust van zijn missie . . .

Zij bracht haar eerste kind ter wereld, een jongen. Zij wikkelde hem in doeken en legde hem in een voerbak, want in de herberg van het dorp hadden Jozef en Maria geen onderdak kunnen vinden.

De zoon die, hoewel Hij God was, Zich niet heeft vastgeklampt aan Zijn Goddelijke rechten. Integendeel, Hij legde Zijn grote macht en heerlijkheid af en kwam als dienaar in het lichaam van een mens. Herkenbaar als mens, vernederde Hij Zich en gehoorzaamde tot het uiterste, zelfs tot in de dood aan het kruis. Daarom heeft God Hem de hoogste plaats gegeven en Hem een naam gegeven, die Hem boven alles plaatst, zodat in de naam van Jezus iedereen in de hemel, op aarde en onder de aarde zijn knieën zal buigen en openlijk zal erkennen tot eer van God de Vader, dat Jezus Christus de Heer is.

De vader heeft zoveel liefde voor de wereld, dat Hij Zijn enige Zoon heeft gegeven; zodat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.

De zoon die voor ons gestorven is en ons het voorbeeld gaf, door Hem weten we wat echte liefde is. Daarom moeten ook wij ons leven opofferen voor onze broeders.

_______________________
Fictieve deel: Jan van der Bliek
Feitelijke deel: GOD (Teksten Lucas 2:7, Johannes 3:16 Filippenzen 2: 6-11 en 1 Johannes 3:16 uit: Het Boek)

___________________________________________
Voor verklarende woordenlijst klik Woordverklaringen